از خدا خواستم عادت های زشت مرا ترک بدهد.
خدا گفت : خودت باید آنها را رها کنی.


از او درخواست کردم که فرزند معلولم را شفا دهد.
گفت : لازم نیست، روحش که سالم است، جسم هم که موقت است.


از او خواستم لااقل به من صبر عطا کند.
گفت : صبر، حاصل سختی و رنج است، عطا کردنی نیست ، آموختنی است.


گفتم : مرا خوشبخت کن.
گفت : "نعمت" ازمن خوشبخت شدن از تو.


از او خواستم مرا گرفتار درد و عذاب نکند.
گفت : رنج از دلبستگی های دنیایی جدا و به من نزدیکتر میکند.


از او خواستم روحم را رشد دهد.
گفت : نه تو خودت باید رشد کنی، من فقط شاخ و برگ اضافی ات را هرس میکنم تا بارور شوی.


از خدا خواستم کاری کند که از زندگی لذت کامل ببرم.
گفت : برای این کار من به تو "زندگی" داده ام.


از خدا خواستم کمکم کند همان قدر که دیگران را دوست دارد ،من هم دیگران را دوست بدارم.
خدا گفت :
آها، بلأخره اصل مطلب دستگیرت شد!